Log in
De dood is al bijna twintig jaar een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ik ruik overledenen, zie sterftecijfers, hoor over bijzondere uitvaarten en houd me bezig met de verkoop van polissen. Ik praat zo gemakkelijk over lijkstijfheid of mijn eigen sterfbed dat ik moet oppassen wanneer ik in gesprek ben met mensen voor wie de dood wél eng is. Of voor wie denkt dat de dood “niet boeiend” is…
Rian Willems

De oma van mijn schoondochter overleed een paar maanden geleden. Mijn zoon vond het maar een gedoe. Zo achterhaald die kaarten: “Je hebt toch social media.” Een dure kist was ook niet aan hem besteed: “Die gaat toch de oven in.” Hij liet mij weten dat hij niet van plan was om naar de koffietafel te gaan: “Ik ken daar helemaal niemand.” Ik hoorde hem klagen, herkende de opmerkingen en legde hem de Wet op de lijkbezorging uit.

Ineens realiseerde ik me dat hij aan het worstelen was met zijn gevoelens. Hij was nog zo onbekend met de dood. Ik gooide het roer om en liet mijn zoon weten een belangrijke afspraak af te zeggen. Ik zou meegaan naar de uitvaart. “Maar jij kent die oma helemaal niet”, was zijn eerste reactie.

Naarmate de dag van de uitvaart naderde, wilde hij meer en meer weten over hoe een en ander zou gaan lopen. Hoe nam je nou afscheid bij de