Log in
Eeuwenoude, zorgvuldig uitgewogen liturgieën raken in onbruik en menigeen improviseert, al dan niet met behulp van een professionele ritueelbegeleider, zijn eigen plechtigheid. Wat vindt liturgiespecialist Martin Hoondert daarvan?
drs. Yke Schotanus

“Het is in de eerste plaats belangrijk om te kijken waar de uitvaart plaatsvindt: in een kerk of in een aula”, zegt Martin Hoondert, universitair docent ‘uitvaartrituelen’ aan de Universiteit van Tilburg. “In de kerk ben je minder vrij. De Kerk biedt een kader, geeft aan wat het ritueel beoogt. En in de Rooms-Katholieke Kerk is dat onder meer: de nabestaanden helpen. In de aula bestaat natuurlijk meer vrijheid. Wat je dan ziet, is dat het steeds meer om de overledene lijkt te gaan. En dan niet als overledene, maar als de persoon die hij was. De uitvaartplechtigheid is dan ook niet zozeer een afscheidsritueel als wel een in-memoriamritueel, of beter: een presentieritueel. Men draait muziekstukken waar de overledene van hield, gedenkt hem in toespraken of spreekt hem zelfs toe alsof hij erbij is. Daarmee maak je hem aanwezig, present, en houd je hem vast.

Dit heeft zeker zijn waarde. Er is niet voor niets een grote