Log in
Dochter Suzanne is vernederlandst. Ze weet nauwelijks wat haar overkomt bij de uitvaart van haar Armeense vader.
Marjon Weijzen

Op de rouwkaart schrijven ze heel Nederlands: ‘Met groot verdriet, maar dankbaar voor alle liefde en warmte… delen wij u mede dat is heengegaan Hayk Arakelyan.’

Er is een condoleance in een uitvaartcentrum in Schiedam en, een dag later, de plechtige uitvaart in Dordrecht, waar haar vader volgens Armeense traditie wordt bijgezet op het Armeense grafveld. Suzanne regelt die met haar moeder en zus en uitvaartbegeleider Normen Rotteveel, waarna een oom de plechtige Armeense begrafenis uitvoert. De priester spreekt alleen Armeens. Na zijn liturgie, die lang duurt en waarvan Suzanne niet veel meekrijgt, vergeet hij dat Suzanne, haar zus en moeder ook nog iets willen zeggen, en een powerpoint willen laten zien. Voordat de Armeense aanwezigen naar buiten stormen, achter de door zijn broersgedragen kist aan, grijpt Rotteveel in. Als de broers er later alsnog op een draf met haar vader vandoor gaan, krijgt Suzanne het benauwd. Bijna mist ze de graflegging. Het gaat