Log in
In Stervelingen (Mortals) vangt beeldend kunstenaar Margriet Luyten een leven in twee beelden: als jongvolwassene – met het leven nog voor zich – en als stokoude. ‘In het gezicht zie je het leven waarop ze terugkijken.’
Marjon Weijzen

Een powerpointpresentatie waarbij foto’s uit een heel leven voorbijkomen is bij de uitvaart al net zo gewoon als op verjaardagen van kroonjaren (18, 21, 50, 75…) Niks mis mee, maar de dubbelportretten van de Bossche kunstenaar Margriet Luyten tonen de kracht van eenvoud. Wat een kracht kan er uitgaan van slechts twee beelden. In een eerder project (Ella) fotografeerde Margriet Luyten het stervensproces van haar moeder (95), en ook maakte ze eerder een serie portretten van dode kinderen (Insomnia). Alle portretten uit Stervelingen hangen in crematorium Rijtakkers in Eindhoven. In het in 2009 uitgegeven bijbehorende boek reflecteert schrijver-filosoof Joke Hermsen op deze werken.

Over leven en dood

Luyten gebruikte voor de foto’s een bewerkelijke meerlagige gomdruktechniek, een oud fotografisch procedé. Tegenover Hermsen beschreef ze die techniek ‘als een vel dat over de tijd getrokken wordt’. Hermsen beschrijft het effect: ‘De bewerkte portretten stralen diepgang en ook rust en een grote mate van geduld uit, en staan