Log in
“The man of this phone is dead.” Dat krijgt Yasmine Allas te horen als ze haar broer belt. Ze reist af naar Burkina Faso om hem te begraven. Alleen.
Yasmine Allas

Amsterdam

Rond zessen scheurt de brommer van de krantenjongen langs mijn openstaande slaapkamerraam. Met kussens, dekbed en al stuif ik overeind. Met tegenzin zet ik de telefoon aan, een WhatsApp-bericht van mijn zus licht op. Ze kan Yasin, onze oudste broer, niet bereiken. Dat hij al twee dagen niet opneemt en ook niet op haar tekstberichten reageert. Haar bericht nu beantwoorden is zinloos, ze woont ver weg en slaapt. Hij ook, maar hij zit meer in onze tijdzone, in Burkina Faso. Ik besluit hem vanavond te bellen als ik in Brussel ben.

Brussel

Half tien. Ik bel hem. In Ouagadougou gaat zijn telefoon over. “Oui”, hoor ik, zo ongeveer het enige woord Frans dat ik versta. “Yasin”, roep ik terug. Daarna, in het Engels dat ik zijn zus ben. De stem ratelt in het Frans terug. Ik roep: “Wait, please”, ren de trappen af, naar buiten, waar ik een willekeurige voorbijganger mijn telefoon in de hand