Log in
Onverwacht overlijdt de broer van Maria de Greef. Samen met haar andere broer regelt ze zijn uitvaart. Niet gemakkelijk, want hun verhouding was complex.
Maria de Greef

Een vrijdagavond in december. Mijn broer J. belt. “Luister, lieverd”, zegt hij, “de politie belde. Peter is dood.” Die boodschap luidt een heftige nacht en een zware week in.

Ontreddering

Peter is ons kleine broertje (45). In de auto, samen met mijn partner, bedenk ik hoe fijn het is dat ik hem twee weken geleden nog zag. Geen vanzelfsprekendheid voor ons, want zijn leven had een andere wending genomen. Over al mijn emoties daaromtrent, het terugblikken op het familiesysteem van onze jeugd, over schuldgevoel en schaamte, zou ik een boek kunnen schrijven. Zelfs nu, negen maanden na zijn dood, kan ik er niet samenhangend over praten. Hoe betreed je het huis waar je je dode broertje zult aantreffen? Ik doe het met tegenzin en wapen me tegen wat er komt. Daar zijn ze: twee stiefkinderen. Zijn kinderen. Jonge twintigers. Ontredderd. Peter was hun enige anker, nadat zes jaar geleden hun moeder overleed.

Ik sla mijn armen