Log in
Op hoge leeftijd je partner verliezen, vaak na een lang gedeeld leven, is ingrijpend en vraagt veel van het vaak niet meer zo veerkrachtige aanpassingsvermogen. De omgeving heeft er soms weinig aandacht voor. Hoe kunnen uitvaartverzorgers ondersteunen?
Marjon Weijzen

Een leven lang samen. We kunnen ons dat tegenwoordig bijna niet meer voorstellen, maar voor de generatie die nu overlijdt is dat nog heel gewoon. Voor de achterblijver-op-leeftijd (vaak 80-plus) is de dood van de levenspartner een enorm ingrijpend verlies. “Alsof een deel van je geamputeerd is”, verwoordde onze vroegere huisarts het in een gesprekje met mijn moeder. Toch is er weinig aandacht voor dit verlies. Het is immers logisch dat een van beiden als eerste gaat. De achterblijver heeft vaak het gevoel dankbaar te moeten zijn voor het lange leven samen en weer snel over te moeten tot de orde van de dag. Maar hoe doe je dat? Alleen verder, na een lang leven samen.

Boekenplanken vol zijn er geschreven over elk denkbaar verlies, van miskraam tot vermissing. Inmiddels zijn er legio prachtig geschreven ervaringsverhalen opgetekend door gerenommeerde schrijvers (Tonio van A.F.Th.