Log in
Twintig jaar nadat haar moeder aan ALS overleed, opende fotograaf Gerdien Wolthaus Paauw de doos met briefjes die haar moeder in haar laatste levensjaren schreef, omdat ze niet meer kon praten. Het bleek haar kostbaarste nalatenschap. Wolthaus Paauw maakte er associatief foto’s bij en publiceerde die in het fotoboek Zul je met mij.
Gerdien Wolthaus Paauw

In 1995 overleed mijn moeder Pieta Wolthaus-Paauw aan de dodelijke zenuw-spierziekte ALS. Ze werd 57 jaar. Zij leed aan de bulbaire vorm van ALS, die als eerste het spraakvermogen aantast. Na enige tijd konden we haar nauwelijks meer verstaan en communiceerde ze via handgeschreven briefjes. Mijn vader verzamelde deze elke avond en borg ze zorgvuldig op. Na haar overlijden kreeg ik ze.

Ik was 29 jaar toen ze stierf. Ik maakte een carrièreswitch en werd fotograaf. Mijn bedrijf noemde ik Paauw Fotografie. Ik voegde mijn moeders familienaam Paauw toe aan mijn meisjesnaam, als hommage aan haar.

Een universele, tijdloze roep om nabij te zijn bij droefheid, afscheid en rouw

Ondertussen stond de doos met mijn moeders ‘levenstekens’ twintig jaar op zolder. Ik was bang voor de pijn die de inhoud zou oproepen. Niet alleen de herinnering aan de 2,5 jaar dat mijn moeder leed aan ALS, maar ook aan de moeizame communicatie tussen ons, een leven lang. De