Lees verder
Supermarkten lijken erg op elkaar, in welk land je ook komt. Hoe zit dat met de uitvaartcultuur? In Frankrijk heerst een taboe op de dood en uitvaarten zijn er traditioneel. Juist dat schept mogelijkheden voor Ine van der Horst. Zij ondersteunt vooral buitenlanders bij uitvaarten.
Marjon Weijzen

Twintig jaar geleden verhuisde Ine van der Horst met haar gezin naar Frankrijk. Een paar jaar later overleed haar man. Van der Horst bleef achter met drie opgroeiende jongens. Her en der hielp ze andere Nederlanders die net als zij een Franse uitvaart te organiseren kregen. Dat valt niet mee. Van der Horst: “De Franse regelgeving ten aanzien van uitvaarten is heel strikt. Een woud van regels.”

Onafhankelijk advies

Een ‘pompes funèbres’ – een uitvaartondernemer – is Van der Horst niet. Ze heeft wel een diploma uitvaartverzorging, maar daarmee mag ze nog geen uitvaartbedrijf starten. Wel laat ze zich inhuren door een lokaal familiebedrijf, én ze geeft onafhankelijk uitvaartadvies, met name aan in Frankrijk wonende Nederlanders, Belgen en Engelsen.
Ook in Frankrijk hebben familiebedrijven het moeilijk. Ze worden opgeslokt door grote ketens als PFG en OGF, die met grote campagnes veel doen aan naamsbekendheid. Ook ‘internet-uitvaarten’ zijn in opkomst, gelanceerd door dertigers. “Zij hebben ontdekt dat uitvaarten veel moderner én goedkoper kunnen.”

Traditioneel en duur

“In Frankrijk is de dood een groot taboe”, vertelt Van der Horst. Dat vertaalt zich in wettelijke regels als een verplichte kist, die niet in het openbaar zichtbaar mag zijn. Juist die strenge regels vormen de pijler onder Van der Horsts bedrijf. Voor iemand die zijn uitvaart rond het biljart wilde, zocht ze uit dat dit kon als de ramen van de biljartzaal verduisterd werden.

Een kist is verplicht. Deze mag niet zichtbaar zijn in het openbaar.

“Jongleren met regels noem ik het wel”, lacht de geboren Limburgse. “Ik zoek precies uit hoe het wél kan.” Ook kan ze advies geven op – in Frankrijk gebruikelijke – uitvaartoffertes en over verzekeringen of spaardeposito’s op maat. Verzekeren is niet de norm, maar neemt wel toe.

Ook thuisopbaren gebeurt veel. “Je moet hier echt een goede reden hebben om niet te gaan kijken.” Ook Belgen en Britten zijn traditioneler dan de open Nederlanders. Engelsen moet ze vaak waarschuwen dat de uitvaart in Frankrijk binnen zes (werk)dagen moet plaatsvinden. “Ze zijn gewend dat die vaak pas weken later is.” In Frankrijk komen crematiediensten van een kwartiertje – twee muzieknummers – nog veel voor. In haar opleiding van drie maanden werd welgeteld één dag aandacht besteed aan de uitvaartceremonie. “Wat wel veel aandacht kreeg was de ‘fournitures funéraires’ (uitvaartornamenten). En we kregen vooral heel veel wetgeving.”

 

Beeld:  John van der Horst