Log in
Foto’s van een overledene. Er valt iets voor te zeggen, want zulke foto’s ondersteunen het rouwproces. Als ze mooi zijn.
Mirjam Scholten

Doden worden al langer geportretteerd, in heel de wereld. Vóór de uitvinding van de fotografie, rond 1830, werden in Europa doodsportretten geschilderd. Vanaf het Victoriaanse Tijdperk raakte het post-mortemfotograferen in zwang. De foto van de gestorvene – zo mooi mogelijk – verdreef de moeilijk te verdragen gedachte dat het lichaam teloor zou gaan. Het tij keerde in de twintigste eeuw. Het lichaam was slechts een omhulsel; het ging om de geest. Tegelijkertijd kwam de dood meer in de taboesfeer.

Het ligt gevoelig

In onze tijd neemt het taboe op de dood af. Het wordt bijvoorbeeld normaal gevonden de uitvaart vast te leggen. “Wij worden overspoeld door fotografen die hiervoor hun diensten aanbieden”, zegt Anita van Loon, manager uitvaartzorg Yarden Kennemerland. “Dan maken ze dezelfde soort reportages als op een bruiloft. Maar emoties worden niet vastgelegd.” Post-mortemfotografie ligt gevoeliger, is haar ervaring.

Dat merkt ook Rita Feld van Uitvaartonderneming Johannes Poststraat in Hoorn. “Nabestaanden regelen