Log in
Protocollen, het roept meteen weerstand bij mij op. Een protocol past beter bij brandveiligheid dan bij een uitvaart.
Loes Rooijakkers

“Wat is gebruikelijk?” Die vraag van nabestaanden kennen we allemaal. Het is vragen naar een kader. Een grove schets van de mogelijkheden is dan het juiste antwoord. Helemaal in het ongewisse laten, is als blanco vel papier zonder een aanknopingspunt. Daarentegen is een aannameformulier soms net een kleurplaat. Netjes binnen de lijntjes blijven. We kleuren de rouwauto grijs, zwart of blauw. Laatst was ik bij een uitvaart zonder enig protocol. Ook de etiquette bleef achterwege. Het ging om het afscheid van een alleenstaande vrouw met een verleden vol vrijwilligerswerk en mensen uit verschillende culturen. De familie wilde haar uitgebreide vriendenkring ruimte geven. Iedereen liep overal en niemand liet zich leiden. Men wist ook niet wat de bedoeling was, omdat de ‘eigen’ gebruiken en gewoontes voor iedereen anders waren.

Het was een rommeltje bij de condoleanceregisters. Sprekers bleven praten, het vrijwilligerskoor bleef maar zingen. De mensen in de zaal waren de aandacht kwijt en gingen tussendoor naar het toilet en zelfs