Een mooie vraag die we regelmatig krijgen. Ikzelf kan me nog goed herinneren dat een lieve collega tegen mij zei, toen ik in het uitvaartvak begon negentien jaar geleden: “Je moet het vooral niet allemaal gewoon gaan vinden. Kom zo nu en dan bij me langs om me te vertellen hoe je dag was.” Adrie Kloosterman was die kanjer. Hij begreep als geen ander dat ons vak iets van ons vraagt dat absoluut aandacht verdient. Voor de nabestaanden en voor onszelf. En zo kwam het dat ik zo nu en dan met hem belde.
Bijvoorbeeld wanneer ik in die korte tijd met heftige situaties te maken kreeg. Situaties waarbij je dan ook met collega-overledeneverzorgers goed moest overleggen wat er nog mogelijk was aan opbaren. Maar ook bij de uitvaarten die me persoonlijk raakten, omdat ze me deden denken aan mijn eigen vader. Ik was bezig met mijn vak en troostte me met de gedachten dat we met een team er alles aan deden om er voor de nabestaanden te zijn. De overledene was er immers niet meer. En toch…..
