Log in
Mensen moeten tegen anderen maar ook nogal eens tegen zichzelf beschermd worden. Door de coronacrisis, waarvan niemand de omvang kan overzien, zullen we een tijdperk afsluiten waarin de ongebreidelde vrijheid van het individu als het hoogste goed werd gezien. De grotendeels nog onzichtbare klimaatcrisis gaat hetzelfde teweegbrengen wat deze coronacrisis al doet: de mensheid wordt gedwongen terug te keren naar wat ik hier maar even alle vervoegingen van het werkwoord ‘leven’ noem: overleven, inleven, meeleven en samenleven.
Aart Mak

Ik verwacht dat dit ook zichtbaar gaat worden in de uitvaartwereld. Alle uitvaartleiders die de laatste weken ervaring opdoen met uitvaarten met een minimaal aantal mensen zonder onderlinge aanraking, zijn bewust of onbewust bezig met de essentie van hun vak. Moet een uitvaart vooral persoonlijk zijn? Dat was het adagium van de laatste decennia. Mag alles wat kan? Ook zoiets. Moet de plechtigheid een ode aan het leven zijn? Dat was nogal eens de grondtoon. Maar nu gaat het niet meer over allerlei marketingvragen. Het gaat over de dood en alles wat dat oproept.

Door de nood van deze tijd gedwongen voelen we weer hoe emotioneel noodzakelijk het is als mensen vanwege de dood van één van hen samen komen. En als veel mensen bang zijn dat het virus ook hen treft, roept de dood van een ander zoveel angst en verwarring op dat allerlei vragen over leven en dood niet onvermeld kunnen blijven. Het funeraire feest, als het dat