Log in
Toen ik achttien jaar geleden het uitvaartvak in stapte wist ik het zeker: ik zou qua bijscholing een betere werkgever worden voor mezelf dan de werkgever die ik tot die tijd had gehad.
Joan van de Ven

Nooit was er budget of tijd voor een symposium, een workshop of andere vormen van bijscholing. Hoe ging het in de praktijk: de eerste jaren als freelancer ging het nog wel: een extra cursus overledenenverzorging, een symposium, intervisie met degenen met wie ik opgeleid was, een plaatselijk ondernemersnetwerk. En natuurlijk las ik de twee vakbladen van kaft tot kaft en schafte ik niet alleen de vakliteratuur aan die daarin gerecenseerd werd, maar las ik die ook.

In 2009 begon ik mijn eigen onderneming, twee jaar later werd ik zelf onverwacht weduwe. En hoe is het nu met die permanente educatie? Deze week stond ik met een stapel vakbladen in de schuur, twijfelend of ze – met het folie er nog omheen – wel bij het oudpapier konden. En die vakliteratuur: mijn boekhandelaar komt er steeds enthousiast mee aanzetten en ik koop het gretig. Maar lezen…. Vanaf mijn bureau staart mij verwijtend een ongelezen stapeltje aan. Ik ben dus toch die slechte