Log in
Haar sterven had een lange aanloop. Een vreemde, chronische ziekte had haar al jaren in de ban. Ze slikte medicijnen, had goede perioden en ging regelmatig met haar man op reis met de camper. Alle voorzieningen waren getroffen om haar leven zo aangenaam mogelijk te maken. Haar bed stond voor het raam. Er was een scootmobiel. Alles wat ze nodig had om er ook in bed mooi en aantrekkelijk uit te zien, was bij de hand.
Aart Mak

Al gauw werd mij duidelijk dat er nog een man was. Wat ooit was ontstaan en wat zij te vuur en te zwaard had verdedigd tegenover haar man, was nu een verlichting voor de mantelzorger en een afwisseling voor de patiënt. Zo kan het gaan, wat is goed, wat is slecht? Toen het ernaar uitzag dat het niet lang meer zou duren, bespraken zij en ik een afscheidsplechtigheid waar zij nog bij zou zijn. Dat moest een ritueel worden, met kaarsen, woorden van dankbaarheid, een gebed en een mooie tekst over de natuur en de kracht van de geest. Haar beide mannen hoefden dat tevoren niet te weten. Zij zouden er wel bij zijn en het merken. Zo geschiedde. Het werd een verstilde bijeenkomst. We hadden afgesproken dat de aanwezigen ook wat mochten zeggen. In aandachtige sfeer werden mooie herinneringen opgehaald. Zij zei ook wat. Ze wilde niet zomaar gaan, maar op fiere wijze afscheid nemen. En toen heb ik…