Log in
“Piëteitsvol?”, roept mijn vriendin verbaasd uit, “is dat uitvaartjargon?” We drinken koffie (‘latte’ tegenwoordig) op een terras in de Utrechtse wijk waar zij verpleegkundige is. Ze doet veel aan palliatieve zorg in haar Buurtzorgteam, maar het woord ‘piëteit’ bezigen zij en haar collega’s niet. In de uitvaartzorg daarentegen wordt er nogal eens mee geschermd. Zo zou uitdragen minder piëteitsvol zijn op een brancard dan in een kist. Minder piëteitsvol? Minder stijlvol misschien. Maar moet je families wel verplichten tot enig uitgeleideritueel?
Marjon Weijzen

Vorig jaar voerde branchevereniging BGNU een (online)discussie over ethiek in de uitvaartzorg. Daarbij kwamen, naast algemene zaken als ‘hoe om te gaan met medewerkers die principiële bezwaren hebben tegen het bedrijfsbeleid?’, ook uitvaartspecifieke ethische kwesties ter sprake. Zo werd er veel gereageerd op vragen over het ‘recht op afscheid’ nemen. Hoe ga je om met opdrachtgevers die bepaalde familieleden dit recht willen ontzeggen? Ook ethische kwesties rond het afleggen kwamen aan de orde: wat als iemand naakt in de kist opgebaard wil worden? Daarnaast is de schending van het dode lichaam (bijvoorbeeld voor thanatopraxie of mondhechten) toch altijd nog ‘een dingetje’. Genoeg stof voor een themanummer over ethiek, dachten we eind vorig jaar en we planden dit nummer. En toen kwam er een moreel toetsingskader voor in Nederland nog niet toegestane lijkbezorgingtechnieken als resomeren, composteren, je laten afzinken of opeten. Dat moest het hoofdonderwerp worden. Ik kan u de conclusie alvast verklappen: er zijn niet of nauwelijks morele bezwaren tegen…