Log in
Foto’s van net overleden mensen roepen gemengde reacties op. Velen vinden ze afschuwelijk, sommigen vinden ze troostrijk. Overledenen fotograferen is een oude traditie, maar ook vroeger waren de meningen verdeeld. Toch vallen recente post-mortemfoto’s te begrijpen en te waarderen vanuit de geschiedenis. De opnamen zijn gemaakt om te kunnen herinneren.
Guus Sluiter, Justine Pardoen

“Hoe de familieleden het kunnen verdragen om naar deze foto’s te kijken, kan ik niet begrijpen, tenzij ze een bijzondere voorliefde voor het afgrijselijke hebben. Wat mij betreft, ik begrijp de noodzaak om de doden te fotografen al helemaal niet.” Dit schreef George Bradforde in 1882 in een tijdschriftartikel over ‘vreemde’ opdrachten voor fotografen. De tentoonstelling Post Mortem – foto’s vol liefde en verdriet, te bekijken in Museum Tot Zover tot en met 10 april 2016, laat ruim tweehonderd oude en nieuwe post-mortemfoto’s zien. Het deel met de historische foto’s is verreweg het grootste. Deze 180 foto’s komen uit de unieke collectie van de Britse verzamelaar Paul Frecker. Ze zijn gemaakt tussen 1855 en 1955.

Bradforde had er destijds moeite mee en dat vooroordeel leeft tegenwoordig nog steeds. Maar als je de foto’s bekijkt, kan je niet anders dan constateren dat ze toch vooral uitingen zijn van verdriet en gemis, dat ze zijn gemaakt uit liefde en om iemand te herinneren.