Log in
Ik weet het nog als de dag van gisteren.
Marco de Vries

Het was in Sloten. De eerste keer dat ik alleen naar een familie ging. Met zweterige handen hield ik mijn koffer vast. Een jonge vrouw deed de deur open. In de grote woonkamer zaten de overige familieleden. Ik druk het zachtjes uit dat ik daar niet met open armen ontvangen werd.

De spanning in de woonkamer was voelbaar. De sfeer was kil, koud en gesloten. Waarschijnlijk lag er een grote familieruzie aan ten grondslag. Als je onervaren bent, is het lastig om daar meteen de vinger op te leggen. Ik haalde familieleden door elkaar, ik sprak tegen de vijftien jaar jongere vriendin van de overledene over ‘haar vader’. Ik was niet tegen de kilte opgewassen.

Twintig jaar verder schrik ik er niet meer van als er ruzie in de familie is. In de periode tussen het overlijden en de uitvaart is er alle tijd om gedachten in te masseren, zalvende woorden te spreken en er wat nachtjes overheen te laten