Log in
Om een uitvaart te regelen zit je vaak om tafel met vijftigers en zestigers. Maar soms zit je aan tafel met mensen die een stuk ouder zijn. Laatst organiseerde ik een uitvaart met een groep tachtigers. Het ging om hun zus. Een van de broers was executeur. Broer regelde de uitvaart het liefst met mij alleen, maar toen ik er kwam zat Zus’ huisje tjokvol. Overal schuifelden bejaarden: in de voor- en achterkamer, in de keuken, en op het plaatsje zat nog een heel gezelschap gevorderde senioren aan de thee.
Marjon Weijzen

Terwijl twee dames van de Buurtzorg, geflankeerd door wat zussen, de laatste zorg verrichtten, installeerden de executeur-broer en ik ons aan het uiteinde van een lange tafel. Een voor een schoven de broers, zussen, zwagers en schoonzussen aan, en ook de vriend van Zus. Een kwartier later zat de hele familie om tafel. Door mij werden ze verwelkomd, door executeur-broer gedoogd. Ze moesten hun vinger opsteken als ze iets wilden zeggen. Daar hielden de eigenwijze zussen en zwagers zich niet aan. Toen executeur-broer zich liet storen door alweer een telefoontje, trok de oudste zus hem geërgerd aan zijn mouw: “Je hebt hier een uitvaart te regelen.” Maar ik maakte dankbaar van de gelegenheid gebruik om bij de andere familieleden wensen te inventariseren. Iedereen kon meedenken en daar is het plan een stuk beter van geworden. Het was mooi hoe zij de uitvaart van hun zus vormgaven. Ze maakten een rooster zodat hun zus tot aan de uitvaart nooit alleen lag.…