Log in
Vroeger mocht ik geen stripverhalen lezen. Kinderen moesten leren om zelf een beeld te fantaseren bij de tekst. Dan leerde je beter lezen en was het spannender. Dat klopte, want niet zelden is het boek beter dan de film. Hier denk ik vaak aan als nabestaanden kiezen voor het tonen van foto’s en filmpjes bij hun verhaal bij het afscheid. Soms zijn de beelden alleen bedoeld als achtergrond, soms staan de foto’s centraal.
Loes Rooijakkers

Laatst begeleidde ik een uitvaart in een kasteel. Het was die dag zonnig. Toespraken en een levensloop waren zorgvuldig voorbereid en werden duidelijk uitgesproken. Als achtergrond liet men een paar foto’s van de tuin zien, omdat moeder zo van de natuur hield. Helaas waren de beelden door het gulle daglicht niet goed zichtbaar. Dat was dan toch een wanklank voor velen. Dat de kinderen in hun toespraken het prachtige weer relateerden aan het afscheid van hun moeder, ging aan de meeste bezoekers voorbij. Bij de mens krijgt visuele informatie in de hersenen immers voorrang, daar valt niet tegenop te praten.

Ik denk aan de uitvaart van een man. Zijn weduwe schetste een beeld van een creatief en veelzijdig mens. De bijbehorende fotopresentatie gaf een ander beeld: hij hield van barbecueën, vaak en veel, met verschillende vrienden. Met mooi weer in z’n blote bast met een blikje bier. De levensloop waarbij zijn sociale vaardigheden werden geroemd, sloot hierbij