Log in
Onze kinderen zitten bij elkaar in de klas en daarom tref ik Charles-Louis van Dijk, onze dorpsuitvaartondernemer, regelmatig. Ooit vertelde hij mij dat hij slechts één uitvaart weigerde: die van de Weduwe Rost van Tonningen. Dat had niets met (angst voor) agressie van doen. Het was een puur zakelijke afweging: de reputatieschade zou te groot zijn. In een dorp waar de oorlogswonden nog altijd vers zijn, kon hij het niet maken de uitvaart te doen van de beruchte NSB-weduwe.
Marjon Weijzen

Van agressie ligt Charles-Louis trouwens niet wakker. In de art-decovilla van Iris & De Mol wordt heus wel eens met de vuist op tafel geslagen, maar Van Dijk neemt dat niet persoonlijk op. Hij laat het van zich afglijden.

Jaloersmakend, dat van je af laten glijden. Mij lukt dat minder. Ik herinner me een uitvaart met een boze vader die zijn frustratie op mij richtte. Ik was me er heel goed van bewust dat het niet persoonlijk was. Hij was een paar maanden geleden zijn vrouw verloren en nu had zijn zoon zich verhangen. De ritueelbegeleider, die zich bij de uitvaart van zijn vrouw blauw geërgerd had aan een horkerige uitvaartleider, dacht er goed aan te doen ons te tippen. Maar deze man wilde exact dezelfde uitvaart als bij zijn vrouw. Dat onze drukker de rouwkaart net iets anders maakte, deed hem al ontploffen. Ik begreep heel goed dat het zíjn frustratie was en niet míjn falen.