Log in
Een verslagen echtgenoot, twee puberende dochters en een hond. Met deze gezinsleden moest ik het afscheid van een overleden vrouw vorm gaan geven.
Loes Rooijakkers

De jongste dochter oogde stoer, maar ze kon niet overweg met haar emoties. Dat uitte zich in onbeheerste woedeaanvallen en ongecontroleerde lachbuien. Ze leek niet in staat iets bij te dragen aan het afscheid. Totdat Luna ter sprake kwam. Ze was totaal verrast dat haar hond mee mocht naar de begrafenis. We spraken af dat de kist gesloten zou worden vlak voor de plechtigheid in de begraafplaatsaula. Het gezin zou iets op de kist schrijven. En Luna? Luna zou de kist bepotelen met vingerverf. ‘Vingerpootjes.’ Een uur voor aanvang kwamen ze aan met vier gekleurde potjes vingerverf en een pitbullterriër. Mijn gezicht sprak kennelijk boekdelen, want ze verklaarden meteen dat deze pitbull echt een schat van een hond was. De dochters doopten een voorpootje in de gele verf en stempelden dit op de kist. Dat ging goed. Het andere voorpootje werd blauw gemaakt en ook dat lukte. Bij een van de achterpoten ging het mis. Z’n poot zat nog in…