Log in
Veel mensen met een verstandelijke beperking schijnen nog steeds weggehouden te worden bij de dood. Soms wordt ze eenvoudigweg niet verteld dat hun vader, moeder, tante, oom, broer of zus gestorven is. Onder het mom van: dat begrijpen ze toch niet. Nederland, 2016. Ik val bijna van mijn stoel. Volgens Marije Huneman, die een symposium organiseerde voor mensen met een verstandelijke beperking over doodgaan, voelen begeleiders in de gehandicaptenzorg zich zelf soms erg ongemakkelijk bij een overlijden. Bovendien wisselen ze snel van functie.
Marjon Weijzen

Mijn ervaringen zijn anders. Toen ik – toch al jaren geleden – uitvaarten begeleidde in Brabant deden wij met enige regelmaat uitvaarten voor een instelling voor mensen met (ernstige) beperkingen. Zij woonden daar dikwijls al bijna hun hele leven. Ik herinner mij die uitvaarten als licht en gemakkelijk. Meestal waren ze klein, want de overledene had nog maar een kleine kring mensen om zich heen. Ze waren ook kort, want voor de medebewoners moest het niet te lang duren. De begeleiders hadden ervaring met uitvaarten, het draaiboek lag klaar, de geestelijk verzorger deed de dienst en wij zetten als bijzondere instructie in het draaiboek voor de assistentes: ‘meezingen!’

Lastiger had ik het bij de uitvaart van een moeder van een volwassen zoon met een lichte verstandelijke beperking. De zoon woonde op zichzelf, een paar straten verderop. Hij was bij de laatste verzorging, die gedaan werd door de thuiszorgmedewerker. Tot zover geen probleem. Maar toen we de volgende ochtend bij elkaar zaten om