Log in
Ze moet een vermoeden hebben gehad wat haar te wachten stond. In deze nieuwe fase, zoals ze het zelf noemt.
Marjon Weijzen

Haar eigen moeder was, nadat mijn opa op zijn 68ste aan zijn hart bezweek, nog twintig jaar weduwe. De eerste jaren hing ze elke maandag huilend aan de lijn. Althans, dat is wat ik mij herinner: dat ik uit school kwam en mijn moeder aan de telefoon trof, ook in tranen, haar moeder moed in pratend.

Nu zijn we een generatie doorgeschoven. Mijn moeder mist mijn vader enorm. Ze mist het elkaar wijzen op de eerste bloeiende schubwortel, het samen een ijsje eten als ze terug waren van een wandeling, de uitstapjes die ze samen maakten en de kennissen die ze bezochten.

Toch heeft ze nog geen keer huilend aan de lijn gehangen. Mijn moeder is een kei. Stapsgewijs en gedisciplineerd leert ze zich mijn vaders taken aan (de administratie, het onderhoud van huis en