Log in
“Voor het eerst alleen na zestig jaar huwelijk, ik zie er vreselijk tegenop”, zei de man terwijl ik ging zitten om de begrafenis van zijn vrouw te bespreken.
Loes Rooijakkers

Mijn blik ging naar een foto met zijn gezin, zijn vrouw in het middelpunt. Eronder op een kastje stond haar foto met een brandend kaarsje. Een andere vrouw dan ik zojuist had opgebaard. Hij hoorde mijn hersens kraken. “Mijn eerste vrouw en moeder van mijn kinderen, kreeg heel jong Alzheimer. Ik beloofde haar dat ze thuis kon blijven. Dat werd erg zwaar voor ons gezin. We hebben particuliere zorg ingeschakeld. Een schat van een vrouw kwam ons helpen. Zij is nooit meer weggegaan. We werden verliefd en kregen een relatie. Voor de puberende kinderen was dat even wennen. Al gauw begrepen zij dat haar aanwezigheid alleen maar voordelen opleverde. Geen zorg voor hun moeder en veel vrijheid. Mijn – toen nog – vriendin heeft zich altijd erg bescheiden opgesteld. We hebben ervoor gekozen om onze relatie niet te verbergen en mijn vrouw is niets tekortgekomen. Na dertig jaar huwelijk overleed mijn vrouw en ben ik