Log in
Mieke en ik stoppen voor een groot herenhuis in Den Haag. Mieke is al een tijdje mijn rechterhand. Dit wordt de eerste keer dat we samen naar een melding van overlijden gaan.
Lowie van Gorp

We worden ontvangen door een moeder en haar twee dochters. We bespreken de uitvaart van Frank, die ’s middags in het ziekenhuis is overleden. Zijn uitvaart moet in Tilburg plaatsvinden. Daarom hebben ze ons gebeld. De jongste dochter praat druk: “Papa heeft ons altijd overal naartoe gereden. Midden in de nacht kwam hij ons vaak ophalen met zijn auto. We willen pa hier opbaren, in het huis van mijn zus, en straks zelf naar het crematorium rijden. Het liefst in zijn eigen auto. Mag dat?” Ik zeg: “Dat is geen probleem.”

Het ijs is gebroken. Ze praten honderduit over hun vader, die een groot deel van zijn leven in psychiatrische instellingen heeft doorgebracht. Daarnaast had hij diabetes. Ik vraag of hij veel medicijnen gebruikte. De oudste dochter vertelt dat haar vader altijd een klein koffertje bij zich had. Daarin zaten zijn pillen. Zonder dat koffertje kon hij de deur niet uit.

De volgende dag keren Mieke en ik terug. We