Log in
We zaten aan een tafeltje in de zon, we sloten onze late lunch af met een kop thee. Nog vijf minuten voor we ieder weer naar onze volgende afspraak zouden vertrekken. Het was eindelijk gelukt mijn oud-collega weer eens te ontmoeten. Meer dan een halfjaar nadat ik mailde: ‘Zullen we volgende week even bellen om weer eens bij te praten?’
Marjon Weijzen

Eerst had ze het druk met de restyling van haar website en toen ik later in haar buurt moest zijn, kwam het niet uit. Ik had al getwijfeld of ik nogmaals een bijkletsmoment zou voorstellen – ik wilde me niet op dringen – maar hier zaten we dan toch, en we waren weer bij. Of toch niet? “Eigenlijk was ik, terugkijkend, het afgelopen jaar depressief”, vertelde ze aarzelend. Het klonk als opbiechten. Ze had ze zich, als uitvaart- en rouwdeskundige, flink voor haar depressie geschaamd. En ook voor het feit dat ze het lang niet onderkend had. Als een loodgieter bij wie het dak lekt. Ze had het in het werkveld bijna niemand verteld. En dat begrijp ik wel. Een rouwdeskundige in rouw: geen reclame voor je bedrijf. Jaren geleden nam ik eens waar voor Joan van de Ven die, vlak na de start van haar eigen bedrijf, haar man verloor. Ze pakte dat destijds heel professioneel aan: kost wat…