Log in
Ik kijk graag Silent Witness, met forensisch patholoog Nikki Alexander in de hoofdrol. Misschien komt het daardoor. Of door de aanstekelijke energie van de doodsoorzaken onderzoekende tv-patholoog Frank van de Goot, wiens lezing in Nijmegen me nog helder voor de geest staat. Of anders door de stroom verhalen van redactiecommissielid Pauline Baijer, uitvaartondernemer te Wassenaar, over wat er zich zoal aan drama’s afspeelt in de villa’s in haar buurt. Elkaar illegaal euthanaserende artsen, onder verdachte omstandigheden overleden echtgenoten van spilzieke Louis-Vuittondraagsters of rijke oude weduwes met jonge vriendjes, die Baijer dan om wie-weet-ooit-nog-op-te-graven begraaft in het massiefste eiken. In ieder geval: ook ik vroeg me af of we in Nederland niet veel moorden over het hoofd zien. En ook u, die weet hoe er vaak slordig geschouwd wordt, stelt zich wellicht die vraag.
Marjon Weijzen

De Taskforce Lijkschouw en gerechtelijke sectie heeft het niet vast kunnen stellen. En wij ook niet. Barry Honsbeek bijvoorbeeld die door Baijer dikwijls wordt ingeschakeld en net als zij legio voorbeelden kent van overlijdens onder ‘verdachte’ omstandigheden, schakelde toch slechts twee keer een forensisch arts in, omdat hij twijfelde over de juistheid van de afgegeven verklaring van natuurlijk overlijden. En beide keren bleek het wél een natuurlijk overlijden. Ik kan me overigens goed voorstellen dat veel uitvaartverzorgers, anders dan Honsbeek, bij twijfel aan de doodsoorzaak, de stap naar een arts níet zetten. Ze houden de relaties immers graag goed. Laat staan dat ze een vermoeden uiten naar de familie waar ze voor werken. Waarom zouden ze onrust veroorzaken? Zelf had ik één keer een licht niet-pluisgevoel. Bij het onverwachte overlijden van een zeer oude man, in een verpleeghuis. De man werd ’s avonds door de verzorging gevonden. De dochter die dichtbij woonde was op vakantie. Daardoor kwamen zowel de arts,…