Log in
Marjon Weijzen

Onlangs verzorgde ik de uitvaart voor de moeder van een vriendin met wie ik ooit milieukunde studeerde. Ze werkt al decennialang in de groene sector. Toch was de uitvaart van haar moeder niet zo duurzaam. Dat kwam vooral door de vele vervoersbewegingen. De kerkdienst was in Zutphen – daar was haar moeder naar toe verhuisd zodat zij en haar man konden mantelzorgen – , het graf in Apeldoorn, de nazit weer in Zutphen. Op de uitvaart kwamen veel mensen die ze overal bij wilden hebben, bij de dienst, het begraven en de condoleance. Dat was de gewoonte in hun familie. Er werden dus heel wat kilometers verreden. En net als voor vader – 25 jaar geleden – wilden ze een eikenhouten kist.

“Het wordt niet zo duurzaam”, mompelde ik op een gegeven moment tegen de man van mijn vriendin. “Begin er maar niet over”, antwoordde die, “ze hebben het al moeilijk